Katecheza o pobożności (Liceum)

WSTĘP

1.Wprowadzenie do katechezy modlitwą do Ducha Świętego.

2. Zaaranżowanie rozmowy na temat pobożności. Jak młodzież rozumie to słowo, z

czym wiąże i czy potrafi odnaleźć je w swoim życiu

3. Analiza wypowiedzi uczniów, wskazanie na prawidłowe rozumienie, a także

docenienie negatywnego rozumienia pobożności.

CZĘŚĆ WŁAŚCIWA KATECHEZY

1. Nawiązanie do tekstów Pisma Świętego, gdy Jezus pyta swoich uczniów, co ludzie

mówią na Jego temat: Co ludzie o Mnie sądzą, Kim jestem w ich oczach?

2. To pytanie kieruje następnie do swoich uczniów: Co wy o mnie myślicie?

3. Kieruje także to pytanie do nas - Co Ty o Mnie mylisz, Kim jestem dla ciebie?

4. Dajemy odpowiedź na te pytania. Odpowiedź jest niesłychanie ważna, co więcej, jest

ona równocześnie świadectwem naszej pobożności.

5. Zastanówmy się nad pobożnością. Co to jest i na czym polega pobożność? Czym ona

jest dla nas? I czy jesteśmy pobożni?

6. Co nie stanowi istoty pobożności: modlitwa, nabożeństwa, przyjmowanie

sakramentów, związanie swojego życia z Kociołem i organizacjami religijnymi. To są

tylko przejawy zewnętrzne.

7. Co stanowi istotę pobożności: osobista wewnętrzna zażyłość z Jezusem, „Jezus jest

drogą do Ojca i nikt nie może przyjść do Boga inaczej jak tylko przez Niego".

8. Należy podjąć decyzje, bardzo trudną i wymagającą, bo tylko takie decyzje mogą

przynieść upragnioną radość i pokuj w sercu. Jezus jest moim Zbawicielem - to właśnie

ta decyzja buduje jedność serc.

9. Modlitwa, sakramenty, przynależność do grup kościelnych, są środkami do osiągnięcia

celu i istoty. Umacniają naszą osobową więź, którą umacniamy w momencie

świadomego wyboru Chrystusa.

10. To w sumie bardzo poważna sprawa, gdyż przez świadomy wybór, decydujemy się na

wynikające z niego konsekwencję. Pojawi się Krzyż, gdyż, aby kochać trzeba zgodzić

się na cierpienie. W tych wszystkich wyborach i poczynaniach, On nas wysłucha i

wspomoże, oświeci światłem swojego Ducha, którego nam obiecał.

11. Warto wspomnieć postacie świętych i błogosławionych, których szczególnie widzimy

w pobożności, a także w skromności i uczciwości. Mowa o w. Stanisławie Kostce i bł.

Karolinie Kózkównie.

Św. Stanisław Kostka - urodził się w Rostkowie nad Przasnyszem w 1550 roku jako syn

kasztelana zakroczymskiego. Mając 14 lat został wyprawiony ze starszym bratem Pawłem do

Wiednia. Uczęszczał tam do gimnazjum, czyniąc postępy w nauce. Żył równocześnie

intensywnym życiem religijnym. Do choroby w 1565r. zdecydowanie zmierzał do realizacji

powołania zakonnego. Natrafił jednak na trudności ze strony rodziny. By ich uniknąć w 1567

roku ucieka do Bawarii, skąd zostaje skierowany do Rzymu, gdzie następnie wstępuje do

Towarzystwa Jezusowego. Zachwyca tam wszystkich swoją duchową dojrzałością i

rozmodleniem. W sierpniu następnego roku zapada na malarię i umiera późnym wieczorem w

wigilię Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny. W 1670 roku zostaje ogłoszony

błogosławionym, a uroczysta kanonizacja nastąpiła w 1726 roku.

Bł. Karolina Kózkówna - Urodziła się w 1898 roku w wiosce Wal-Ruda (parafia

Radłów) jako czwarte spośród jedenaściorga dzieci Jana i Marii z domu Borzęckiej. Religijna

atmosfera domu Kózków w swych różnorodnych i autentycznych przejawach z łatwością była

dostrzegana przez sąsiadów, którzy chętnie schodzili się do nich na czytanie książek

religijnych, śpiewanie pieni i wspólną modlitwę. Naukę szkolną Karolina ukończyła w 1911

roku, wtedy też zaczęła przejmować na siebie coraz więcej obowiązków domowych. Karolina

bardzo lubiła się modlić. W każde Maryjne święto udawała się do odległego o 40 km

sanktuarium tuchowskiego lub do Odporyszowa. Z wielką radością nosiła w procesjach

parafialnych feretron Matki Niepokalanej. W dniu 18 listopada 1914 roku poniosła śmierć

męczeńską z rąk rosyjskiego żołnierza w obronie czystości.

12. Wręczenie klasie materiałów o wyżej wspomnianych orędownikach pobożności i

ewentualna praca w grupach nad ich biografiami.

13. Zakończenie pracy klasy podsumowaniem ich rozważań i ogólną zachęta do

zgłębiania pobożności osobistej, przy tym zaproponowanie pomocy i zaproszenie np.

na spotkanie jakiejś grupy w parafii, także wzmianka o KSM.

ZAKOŃCZENIE

1. Modlitwa i zadanie pytania do osobistego rozparzenia w domu.

2. Jezus pyta: „ A TY, za kogo mnie uważasz?" Daj Mu dobrą odpowiedź...

3. Modlitwa na zakończenie - modlitwa o kanonizację bł. Karoliny Kózkówny.